Teksty

W którym autor ogłasza tymczasowy rozejm w panice przed generatywnym AI, obserwując kilkaset nienagannie uprzejmych goroutines toczących przypadkową wojnę na wyczerpanie z bazą danych.

W którym autor wypowiada na głos jedno zdanie, słucha jak brzmi, a potem poświęca sporo akapitów na wykazanie, że właściwą reakcją nie jest żal ani panika.

W którym autor przyznaje się do pisania w Ruście, rozczarowuje krytyków i kultystów za jednym zamachem i broni swojego wyboru argumentami, które oblałyby każdy przegląd architektury.

W którym autor, zawodowo zobowiązany do oceny ryzyka technologicznego w środku gorączki złota, obserwuje rozejm trzech wiecznie walczących frakcji technologicznych.

W którym autor wyrusza na terytorium BEAM/OTP, które dawno odrzucił jako kult Cthulhu, i odkrywa czterdziestoletnią odpowiedź na współczesne problemy.

W którym niewyspany inżynier, zdradzony przez budzik i osądzony przez psa, odkrywa, że cały hype wokół AI jest w gruncie rzeczy szczerym komplementem.

W którym zmeczony inżynier z Europy Wschodniej odkrywa, że podczas gdy wszyscy panikowali, że AI pożre programistów, główne danie siedziało piętro wyżej.

W którym analizujemy, dlaczego kod, którego nie napisaliśmy sami, może być najgroźniejszy w organizacji i dlaczego metryki produktywności zespołu kłamią.

Czyli jak przestałem się martwić i pokochałem wykładniczy upadek własnej niekompetencji.

Kiedy kod zaczyna chodzić zanim zacznie biegać – kto kontroluje te kroki? Analiza bezpieczeństwa meta-programowania w Zigu.

W którym programista odkrywa, że debaty na temat języków są błędem kategorialnym przebranym za analizę rynku.

W którym programista z długim stażem odkrywa, że LLM to tylko kolejne wahnięcie wahadła, które porusza się od czasów przedkomputerowych.

W którym systemy legacy stają się nauczycielami filozofii, a Marek Aureliusz okazuje się zaskakująco pomocny przy wdrożeniach produkcyjnych.

W którym nasz bohater odkrywa, że Rust jest zupełnie zwyczajny, głęboko nużący i w jakiś sposób jest to najbardziej rozczarowujące odkrycie ze wszystkich.

W którym mistrzowie cyfrowego rzemiosła odkrywają, że zostali zdegradowani do nadzorowania maszyn, które ich zastąpiły.

Przewodnik dewelopera po architekturze kontekstu: wyjście poza błąd logiczny 'wyścigu kalkulatorów'.

W którym odkrywamy, że telefon ostrzegawczy dzwoni z wnętrza samego domu, a my od początku trzymaliśmy słuchawkę.

Przewodnik nawróconego grzesznika po językowej samoświadomości. O tym, dlaczego składnia rzadko jest prawdziwym problemem.

W którym nasz bohater odkrywa, że droga do oświecenia wiąże się z o wiele większymi mdłościami, niż sugerował folder reklamowy.

Na wskroś współczesna tragedia w krzemie i nastrojach, w której nasi cyfrowi słudzy zyskują niewygodne sumienia polityczne.

Czyli o tym, jak budujemy jutrzejsze podatności z maszynową prędkością.

Kiedy zawodzi cyfrowa pamięć: ironiczne ograniczenia nielimitowanego kontekstu.

W którym badamy, dlaczego prorocy wieszczący koniec pracy programistów nieświadomie wypisują własne zwolnienia z pracy.

Miodowy miesiąc profesjonalnej podróży z Rustem. Pierwsze wrażenia i stoickie zmagania z kompilatorem.

W którym przyglądamy się temu, jak przypadkowo stworzyliśmy egzystencjalny dylemat, a teraz musimy udawać, że od początku mieliśmy plan.

Gdzie nawet najbardziej skrupulatny garbage collector od czasu do czasu coś pomija.

W którym wygodnicki programista dobrowolnie porzuca swoje ulubione języki dla surowego uścisku kraba.

W którym wierny zwolennik szczerze i z dystansem kwestionuje swoje programistyczne wybory.

Gdzie domknięcia spotykały się z pętlami, niegdyś panował chaos – aż do teraz.

Dlaczego Twój portfel, leki na ból głowy i chaotyczna infrastruktura mogą cicho głosować na Go.

W którym odkrywamy, że poczucie bycia oszustem może być najbardziej uczciwą i wartościową postawą intelektualną.

W którym odkrywamy, że spartański pod względem składni język Google może zawierać więcej starożytnej mądrości niż półki pełne zakurzonych ksiąg.